‘A challenging string dialogue.’ Zo omschrijven de organisatoren van de jaarlijkse concertreeks Old Roots New Routes het optreden van deze drie muzikanten, die elkaar tot een paar maanden geleden niet eens kenden. Een toevallige ontmoeting tussen Behzadian en Donker Duyvis leidde tot een spontane improvisatiesessie die smaakte naar (veel) meer. Percussioniste Sou sloot zich vervolgens aan en een spannende nieuwe combinatie was geboren.
door Ton Maas (tekst en foto’s)
Hun eerste gezamenlijke optreden in de Amstelkerk stond vrijdagavond dan ook grotendeels in het teken van improvisatie, waarbij elk van de muzikanten materiaal aandroeg als grondstof. Het leverde veel fraais op, mede doordat ze alle drie hun comfort zone achter zich lieten. Contrasten waren er niet alleen tussen de verschillende instrumenten en stijlen, maar ook tussen de persoonlijkheden. Waar Behzadian in alle rust zijn gitaren bespeelt, gaat Donker Duyvis geregeld als een razende tekeer. Haar stoel lijkt geen zitplek, maar een uitvalsbasis voor haar woeste charges. Als een bezetene jaagt ze dan al zit-dansend haar strijkstok over de snaren. Sou loert vanaf haar krukje voortdurend naar mogelijkheden om ritmisch in te kleuren, vaak heel subtiel, maar soms ook met spetterend vuurwerk. Als Behzadian een gedicht van Hafez vertolkt, gebeurt dat in eerste instantie met gepaste plechtstatigheid, maar alsof ze het op een gegeven moment wel welletjes vindt, neemt Sou haar tamboerijn ter hand en begint de zaak op te jutten, met verrassend resultaat. Zo is de klassieke Perzische dichtkunst waarschijnlijk nooit eerder verklankt.
Spannende contrasten ook in de opbouw
Ook de opbouw van de voorstelling gaat met aangename contrasten gepaard. Donker Duyvis introduceert halverwege de avond een improvisatie op basis van een Japans volksliedje dat ze ooit hoorde in Princess Mononoke, haar favoriete animatiefilm van Studio Ghibli. Dan is het juist een en al lieflijkheid wat je hoort. Op een ander moment neemt Sou het heft in handen en geeft een spectaculaire solo op de Braziliaanse berimbau ten beste. Heel inventief imiteert ze met armbewegingen het effect van een wahwahpedaal en laat het speelstokje vervolgens zo snel tussen de snaar en de boog heen en weer dansen dat het bijna in een waas verdwijnt. Behzadian wisselt vooral tussen zijn resonatorgitaar en de indrukwekkende Indiase slidegitaar met zijn tientallen resonantiesnaren, maar verrast ook met warmbloedig en virtuoos spel op de kleine diatonische mondharmonica. Als Donker Duyvis aan het eind toch nog een Braziliaans stuk inbrengt, zorgt hij voor een laatste verrassing door daarbij zijn mondharp in te zetten, een instrument dat je eerder zou verwachten bij de muziek van nomaden uit Centraal-Azië.
De voorstelling is a.s. zondag 17 mei nog te zien bij Amare in Den Haag. Klik hier voor informatie en tickets.
Hamid Reza Behzadian treedt met zijn trio ook nog op in het Zonnehuis in Amsterdam Noord. Klik hier voor informatie en tickets.
Meer informatie over Old Roots New Routes vind je hier.
