Tweeëntwintig jaar nadat de Music Meeting afscheid had genomen van de Stadsschouwburg en De Vereeniging, de herfst de herfst liet en de voorjaarse buitenlucht opzocht in stadspark Brakkenstein, keerde het festival terug naar de Nijmeegse binnenstad, met het gratis toegankelijke hoofdpodium en de bibliotheek op het Mariënburgplein en verder de zalen van Lux en Doornroosje, de Stevenskerk en De Vereeniging. Met het aantreden van Miriam Brenner als artistiek leider werd ook inhoudelijk de koers verlegd.

door Ton Maas (tekst en foto’s)

Illustratief voor de nieuwe koers van de Music Meeting was het avondprogramma in De Vereeniging. Waar Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse of jazzgetinte muziek op de Music Meeting meestal de boventoon voerde (en ook dit jaar zeker niet vergeten werd), was daarvan zondagavond niets te horen. In plaats daarvan Europese traditie in eigentijdse en spetterende verpakking alsmede twee acts uit Noord-Amerika: first nation-zangeres Diyet en haar Love Soldiers uit het hoge noorden van Canada en uit de Verenigde Staten zangeres Rhiannon Giddens, die tot de eerste Afro-Amerikaanse artiesten behoort die na bijna een eeuw de banjo weer ter hand nemen, het instrument dat lang werd vereenzelvigd met de racistische praktijk van het ‘black facing’. In allerlei opzichten een verrassende avond dus.

‘Probeer vooral niet te dansen!’
En daarmee is nog niets gezegd over de kwaliteit van het gebodene en de opbouw van het programma. Beide waren zogezegd om je vingers bij af te likken! De mannen van Puuluup uit Estland gingen er met hun talharpa’s (traditionele knievedels) en elektronica keihard in met een tot op de seconde gescripte en virtuoos uitgevoerde show die desondanks voelde alsof ze het allemaal ter plekke verzonnen, zo spontaan oogde en klonk het. De absurde humor die de Esten delen met de Finnen, voegde nog een kolderieke dimensie toe aan het geheel. ‘Probeer vooral niet te dansen!’ hield Ramo het publiek voor, waarop de afgeladen zal als één man oprees uit de stoelen en daarna nauwelijks nog tot zitten te bewegen was.

Aanklacht als dramatisch hoogtepunt
Vervolgens was de beurt aan zangeres Diyet uit het aan Alaska grenzende Canadese territorium Yukon, samen met de 'Love Solders' Robert van Lieshout (uit liefde voor haar naar Canada geëmigreerd) en Bob Hamilton. Naast gitaar en voetpercussie omvat hun instrumentarium ook mandoline en pedal steel, twee instrumenten die hoogst zelden op de Music Meeting te horen zijn geweest. (De pedal steel misschien wel nooit.) Hetzelfde geldt voor de stijlen waarvan de groep zich bedient: bluegrass en country. Met een fraaie balans tussen zwier en ernst zorgde het drietal ervoor dat ook dit verwende festivalpubliek aan hun lippen hing, vooral toen Diyet een lied zong over de gruwelijke praktijk van het ‘Canadiseren’ van jonge first nation kinderen door ze weg te halen bij hun ouders en op te sluiten in strafkampachtige kostscholen. Een aanklacht die extra hard binnenkwam omdat het Diyets eigen grootmoeder was overkomen.

Warmbloedige oerbanjo
Sluitstuk van de avond was het optreden van de Amerikaanse zangeres Rhiannon Giddens samen met haar Italiaanse levenspartner Francesco Turrisi. Giddens heeft een stem die je meteen bij de kladden grijpt, ook al zingt ze een simpel volksliedje. Als ze haar banjo oppakt, verwacht je het kenmerkende blikken getwinkel van de Beverly Hillbillies, maar in plaats daarvan hoor je bijna omfloerste klanken. Haar instrument blijkt een replica van de ‘oerbanjo’, fretloos en met een houten ketel in plaats van de gangbare metalen variant, die ze bovendien met de blote vingers bespeelt. Dankzij haar opleiding als operazangeres kan ze haar stem eindeloos veel verschillende kleuren geven en zelfs ongeschoold en naturel laten klinken. Met manlief op accordeon en verschillende lijsttrommels en met de viool als haar eigen tweede instrument zette Giddens een uiterst gevarieerd programma neer, reikend van middeleeuwse muziek tot eigentijdse composities en natuurlijk blues en stringbandmuziek, het terrein dat ze bewandelde als lid van de Carolina Chocolate Drops. Hartverwarmend was de in de jaren zestig tijdens de strijd voor burgerrechten populaire spiritual We Shall Not Be Moved, die door het voltallige publiek werd meegezongen.

Operatie geslaagd!
Je moet wel lef hebben om drie ‘kleine’ (qua bezetting) en ook behoorlijk intieme acts in een zaal zo groot als De Vereeniging neer te zetten. Alle drie wisten ze die zaal echter moeiteloos te ‘veroveren’, geholpen door de perfecte zaalversterking en uitgekiende belichting.

Meer informatie vind je op musicmeeting.nl