Bij de concertserie On The Roof in Amsterdam staat niet vaak iemand geprogrammeerd die eerder het podium heeft gedeeld met wereldsterren als David Crosby en Snarky Puppy. dus voor het optreden van Becca Stevens waren de verwachtingen hooggespannen. Ton Maas bericht.
door Ton Maas (tekst en foto's)
Vanaf het allereerste moment vulde de Amerikaanse zangeres het podium; niet alleen vanwege de imposante rij (voor de gelegenheid geleende) instrumenten achter zich, maar gewoon met haar bühnepersoonlijkheid. Zonder pardon pakt ze alle aandacht met haar concentratie en al met haar eerste inzet weet ze trefzeker en diep te raken. Meteen valt op met hoeveel gemak ze zichzelf begeleidt op gitaar, terwijl het niet eens haar eigen vertrouwde instrumenten zijn en elk arrangement vol complexe patronen en wisselingen zit.
Context en moederschap
Tussen de nummers door praat Stevens breeduit met haar publiek. Later zullen we horen dat ze dat heel bewust doet om haar songs meer context te geven, zodat er meer aan te beleven en genieten valt. Ze maakt het ook meteen heel persoonlijk door haar publiek deelgenoot te maken aan het stervensproces van haar moeder en hoe dat zich afspeelde tijdens haar eigen zwangerschap. Van Maple to Paper, het album dat ze in die periode maakte, komen de meeste nummers die ze speelt.
Intieme sfeer ondanks stage presence
Daardoor slaagt ze erin om ondanks haar imposante stage presence op geloofwaardige wijze een intieme sfeer te creëren. Als ze zich later op de avond hardop afvraagt: ‘Kan ik dit wel met jullie delen?’ en dat voorbehoud vervolgens wegwuift door te verwijzen naar wat ze allemaal al heeft verteld over haar privéleven, lijkt het wel alsof ze tegen een goede vriend praat. Met de toon waarop iedereen in de organisatie heel nadrukkelijk bedankt wordt – inclusief een eerbetoon aan de overleden oprichter Felix Hildebrand – versterkt ze die indruk nog.
Terechte vergelijking
Vergelijkingen met andere artiesten zijn maar al te vaak gebaseerd op wensdenken, maar dat Stevens soms in één adem wordt genoemd met Joni Mitchell, is zo gek nog niet. Net als Joni laat ze zich niet ringeloren door de spelregels van het componeren en haar gitaarstemmingen zijn minstens zo afwijkend als die van de Canadese. Zelfs in haar stem klinkt met enige regelmaat die van Mitchell even door. Maar ook zonder die vergelijking zal iedereen die erbij was, beamen: ‘Hier staat een wereldster. En wat geweldig dat ik het mocht meemaken!’
Er volgen nog drie concerten in de huidige reeks:
07 aug - Almaghoot Quintet 'Levantine hues'
20 aug - Ben van Gelder - Ella Zirina - Clemens van der Feen
28 aug - The Ploctones
Klik hier voor meer informatie over On The Roof.
