Sommige artiesten beginnen er mee; andere werken eerst aan een oeuvre van enige omvang eer ze zich wagen aan een plaatopname. Achim Heine, Jasper Goedman en Marijn Korff de Gidts, samen Twitching Eye Trio, kozen voor het laatste en namen er zelfs bijna twintig jaar de tijd voor.

door Ton Maas (tekst en foto’s)

Vrienden zijn ze, en dat is aan alles te merken. De drie mannen die in 2007 een percussiegroepje oprichtten, hebben er nog altijd heel veel zin in, zo bleek donderdagavond in Toekomstmuziek, een nieuw podium in het Amsterdamse Houthavengebied. Donderdagavond hielden ze daar na al die jaren hun eerste tastbare product ten doop: de cd tet. ‘Het is wel een beetje uit de hand gelopen!’, grapt Achim Heine kort na aanvang van de voorstelling, wijzend op het verzamelde instrumentarium van de groep achter hem. En inderdaad, het toch al niet krap bemeten podium staat tot aan de rand vol met allerhande slagwerk en meer. Zo vol zelfs, dat bij de vele changementen soms buitenom moet worden gerend om op tijd te zijn voor de volgende inzet op een ander instrument. Het tekent de gedrevenheid van de drie muzikanten om het beste uit zichzelf en elkaar te halen. ‘Zonder deze twee mannen was ik nooit zo’n goede slagwerker geworden’, bekent de immer goedlachse Jasper Goedman, knikkend naar Heine en Marijn Korff de Gidts, om even daarna met een verbluffende solo op de conga’s het bewijs te leveren.

Getikt en grenzeloos
Het waren wereldse ritmes die de mannen destijds tot tikken, slaan, kloppen, beuken en trommelen hebben bewogen. Maar ze hebben vervolgens vooral hun eigen oren en verbeelding gevolgd en zich niet laten hinderen door genre-grenzen. En hun arsenaal bestaat ook allang niet meer alleen uit percussie-instrumenten. Korff de Gidts neemt een aantal malen de basgitaar ter hand en blijkt ook uit de voeten te kunnen met de Armeense doedoek, een dubbelriet blaasinstrument waarop je als leek niet zomaar een deuntje wegspeelt. Het illustreert de moeite en inspanning die deze mannen zich getroosten om samen iets bijzonders tot stand te brengen. Zo heeft Heine zich bekwaamd in het spel op een exotisch blaasinstrument dat in China bekend is onder de naam sheng, maar laat dat pas tijdens de toegift blijken.

Liefdevol ingebed
De vaak in samenspraak geconstrueerde stukken van Twitching Eye Trio verraden allerlei invloeden. Duidelijk herkenbaar is die van minimal componisten als Steve Reich, maar ook de grilligheid van iemand als Frank Zappa. Maar bovenal rockt, funkt en swingt het in alle toonaarden. Zelfs het in bepaalde kringen verafschuwde ‘four-on-the-floor’ uit het discotijdperk wordt liefdevol ingebed in een eigen brouwsel. Bijna achteloos laten de heren blijken hoezeer ze het materiaal in de vingers hebben. Zo laten ze een fraai uitgekiende compositie na een tijdje ontsporen in een chaotische klankenbrei, om die vervolgens als bij toverslag weer spatsynchroon in het gareel te brengen.

The proof of the pudding
Dat ze samen met hun goede vriend Merlijn Verboom als producer vier jaar lang met tussenpozen hebben gewerkt aan deze eerste cd, is vanuit hun gezamenlijke passie goed te begrijpen. Maar juist vanwege wat hun live-optreden zo aanstekelijk maakt, vraag ik me af of dat ook zal overkomen in ‘ingeblikte’ vorm, zeker als er zo lang aan geschaafd en gesleuteld is. Bovendien leiden de ogen tijdens de voorstelling ook de oren: je kunt zien waar bepaalde klanken vandaan komen of juist niet. Als je de smartelijke klank van de doedoek op een plaat hoort, weet je nooit of die niet gewoon gesampeld is. Maar goed, die ‘pudding’ wacht nog op de al dan niet verlossende ‘proof’. Eerst nog even nagenieten van een hartverwarmende en enerverende avond.

Meer inofrmatie over de groep en de cd vind je op twitchingeyetrio.nl