In Krems wordt het met de dag warmer. De tweede avond, met als thema 'Poetry Album - Songs from Three Continents', ging op de bühne onder de spots dan ook gepaard met veel handdoeken. Folkzanger Sam Lee liet zelfs een ventilator aanrukken, wat bijna een 'Marilynmoment' opleverde (zie foto). Ook Ton Maas doorstond de drukkende hitte in de tent. Hier is zijn verslag van dag twee. (English summary below)

door Ton Maas

Glatt und Verkehrt (Recht en averecht) is niet alleen de aansprekende titel van het jaarlijkse zomerfestival in Krems, het is ook de persoonlijke missie van programmeur Jo Aichinger. Elk jaar zoekt hij naar uitgesproken 'dwarsliggers' en knoopt die aan elkaar in een compositieopdracht. Soms komt zo'n project helaas niet echt uit de verf, zoals vorig jaar met de slagwerkers Mohammad Reza Mortazavi en Han Bennink. Eigenzinnigheid te over, maar blijkbaar te weinig wederzijdse bewondering.

Muzikaal poëziealbum
Dit jaar was de opdracht verleend aan de Amerikaanse stemkunstenaar David Moss en de Italiaans-Oostenrijkse pianist Marino Formenti. Hun gezamenlijke optreden, waarmee de tweede avond (thema: Poëziealbum – Liederen uit Drie Continenten) van start ging, straalde zo veel vanzelfsprekendheid uit dat je je nauwelijks kon voorstellen dat dit hun eerste en enige keer als duo was.
Het repertoire van de heren bestond vooral uit ontregelende interpretaties van bekende liederen uit de afgelopen vijfhonderd jaar muziekgeschiedenis. Grommend, kirrend, krijsend en met zwaar aangezet vibrato uithalend à la Pavarotti of zelfs Callas baande de lijvige Moss zich een weg langs pleisterplaatsen als Porter, Bach, Guillaume de Machaut en Nirvana.

Herkenningsapplaus
Soms duurde het even voor het publiek door had om welk lied het ging. Na het eerste herkenningsapplaus gromde Moss: 'O, dus de Beatles kennen jullie toch wél.' Om zich vervolgens zuchtend en kreunend te vergrijpen aan Michelle. Nadat Formenti ten behoeve van Smells Like Teen Spirit de Bösendorfer had afgeranseld (hopelijk was de eigenaar van het verhuurbedrijf niet aanwezig), kondigde hij tot besluit een middeleeuws liefdeslied van De Machaut aan: 'Ik spreek helaas geen woord Frans', voegde hij er grijzend aan toe, waarop hij vaag mompelend en volstrekt onverstaanbaar aan het 'zingen' sloeg.

Eigenzinnigheid ten top
Je zou haast medelijden gekregen hebben met de arme artiesten die na deze spetterende performance het stokje moesten overnemen, maar voor folkvernieuwer Sam Lee en zijn uiterst muzikale vriendenclubje bleek dat nauwelijks een uitdaging. Hun optreden begon in feite met een practical joke, want nog voor de spreekstalmeester de groep kon aankondigen, rende mandolinespeler Jonah Brody het toneel op om zich te verontschuldigen voor de vertraging. 'Sam zit namelijk nog op de plee'. En dat terwijl Lee voor iedereen zichtbaar in de coulissen stond. 'I’m gonna get you for this!' sliste Sam terwijl hij Brody passeerde richting microfoon, om daar vervolgens de grap af te maken met: 'En ik had niet eens tijd om door te trekken.'
Sam Lee’s eigenzinnige behandeling van oude Engelse ballades pakte in Krems nog indringender uit dan tijdens de Music Meeting in Nijmegen. Festivaloptredens duren vaak niet langer dan drie kwartier en hier krijgen artiesten bijna dubbel zoveel tijd. Dat is natuurlijk riskant – het publiek zou zich wel eens kunnen gaan vervelen –, maar als het goed uitpakt kan er dieper worden gegraven, en dat gebeurt in Krems vaker wel dan niet.

Funk loopt blauwtje
De taak om de tweede avond bevredigend af te ronden was weggelegd voor de jonge Nigeriaan Keziah Jones. Die ging helemaal in zijn eentje heel indrukwekkend van start, waarbij zijn messcherpe gitaarspel in blue-funkstijl de gedrevenheid van zijn songs perfect onderstreepte. Maar toen na een viertal nummers bassist Otto Williams en drummer Michael Desire het podium betraden, was het uit met de pret. Niet alleen stond de volumeknop van de zaalversterking veel te hoog, het zompige en logge spel van de ritmesectie onttrok elke subtiliteit van Jones’ gitaarspel aan het oor.

Lees hier het verslag van Dag 1. 

Summary
This year’s commissioned project – a collaboration between American voice artist David Moss and Austrian-Italian pianist Marino Formenti – opened the second evening of Glatt und Verkehrt in a grandiose way. Between them, both musically and in sparkle and wit, they put down an act that would be very hard to follow. Sam Lee and his extremely musical band of friends however, proved to be well up to the task and effectively wooed the audience into a wonderfully inspired sing-along and the first standing ovation of the festival. Keziah Jones from Nigeria started off with an intense delivery of his biting songs, accompanied by razor sharp 'blue-funk' guitar work, but unfortunately lost that edge when his rhythm section joined him on stage.