Voor wie is muziek maken niet ooit begonnen met lekker ritmisch op dingen slaan? Niet voor niets is de trommel in al zijn verschijningsvormen het wijdst verbreide muziekinstrument op aarde. De mannen van Twitching Eye Trio zijn die passie uit hun kinderjaren trouw gebleven en hebben het ritmisch slaan op voorwerpen inmiddels tot kunst verheven. Dus als je wilt weten hoe ver je het met trommelen kunt schoppen, ben je bij hen aan het juiste adres. Ze doen het bovendien nog altijd op vrijwel alles wat los en vast zit. Zo begon hun optreden bij On The Roof (als onderdeel van de Family Concerts) met triospel op (deels gevulde) yoghurt- en pindakaaspotten en omgekeerde pannetjes. Maar natuurlijk omvat hun arsenaal ook meer regulier slagwerk, zoals de cajon, de Turkse darbouka, de Afrikaanse udu en djembé, en verder moderne westerse instrumenten als drumstel en vibrafoon. De heren scheppen er zichtbaar genoegen in hun publiek geen kans te geven om even op adem te komen. Terwijl Achim Heine de aanwezigen bestookt met een quizvraag, worden achter hem razendsnel de plastic emmers opgesteld voor het volgende spektakel. Jasper Goedman krijgt daarin al trommelend een van de emmers over zijn hoofd en probeert desondanks gewoon door te slaan. Achim en Marijn Korff de Gidts halen echter stiekem de ene na de andere emmer bij hem weg, tot hij tenslotte vruchteloos in de lucht zit te meppen. Hilariteit alom. Maar dan krijgt hij zijn hang (de inmiddels welbekende ‘vliegende schotel’ met de klank van een steeldrum) op schoot, waaraan hij een lieflijke melodie ontlokt terwijl zijn collega’s langzaam de emmer van zijn hoofd lichten.

Dat het niet altijd knallend vuurwerk hoeft te zijn, demonstreren de  mannen door met brushes bewapend een virtuoze maar fluisterzachte zeshandige shuffle ten beste geven op een grote kartonnen doos. In het laatste deel van hun voorstelling worden drumstel, vibrafoon en keyboard in stelling gebracht voor een ‘soundtrack’ waarbij het publiek de beelden moet verzinnen. Dat blijkt iets te hoog gegrepen. De weinige reacties betreffen vooral bestaand filmrepertoire. Meer succes hebben ze bij de aankondiging van het laatste nummer: De Kat Krabt de Krullen van de Trap. Of er iemand is die dat drie keer achterelkaar foutloos kan zeggen. Een van de kinderen op de eerste rij steekt meteen haar vinger op en laat vervolgens de lastige klankencombinatie vlekkeloos van haar lippen rollen. ‘Kan iemand het misschien nog sneller?’ vraagt Jasper met een brede grijns. Niet dus. Daarop zetten de mannen in verbluffend hecht samenspel vol dynamiek en interlocking rhythms het daverende sluitstuk van hun optreden in.

Klik hier voor foto's van het optreden