Teatro Munganga aan de Schinkelhavenstraat in Amsterdam West timmert al een aantal jaren flink aan de weg. Veel Braziliaanse muziek, want dat is waar de eigenaren vandaan komen, maar zeker niet alleen. Een blik op het programma voor deze maand verraadt al meteen een breed scala, van mediterrane 'world music' en afrogrooves tot bluegrass en inheemse muziek uit het Amazonegebied. Zondagmiddag maakte het Ava Trio er een tussenstop, alvorens door te reizen naar Taiwan. Ton Maas was erbij en doet verslag.
door Ton Maas (tekst en foto's)
Alsof ze hun publiek bij de neus willen nemen, openen de mannen van Ava Trio hun concert in het kleine en intieme Teatro Munganga in Amsterdam met een breed uitgesponnen en dromerige groepsimprovisatie waarin elk gevoel voor tijd verdampt. Het stuk blijkt geïnspireerd door een bezoek aan een spierwitte woestijn in het hart van Anatolië. ‘Dus hebben we het maar Anatolian White genoemd’, vertelt blazer Giuseppe Doronzo na afloop met een glimlach. Het tweede stuk van de middag blijkt een stuk representatiever voor de werkwijze van het trio: uitgekiend samenspel vol verrassende en spatsynchroon uitgevoerde ritmewisselingen waarbij baritonsaxofoon en contrabas in samenspraak de melodielijn trekken, gelardeerd met avontuurlijke improvisaties. Geregeld zetten ze hun gehoor op het verkeerde been, als een vermeend slotakkoord toch weer de opmaat voor een volgende variatie blijkt te zijn.
Rijk geschakeerd palet aan klankkleuren
Opvallend is de veelkleurigheid van de klankwereld die het trio schildert. Doronzo laat zijn baritonsax niet alleen grommen en schetteren, maar weet er ook bevallig gekoer en zelfs hemels gejubel uit te peuren. Contrabassist Esat Ekincioglu doet daar niet voor onder. Hij plukt en strijkt niet alleen, maar klopt en hamert indien nodig ook op zijn reusachtige fiedel. Percussionist Pino Basile gaat in zekere zin nog het verst, want hij gebruikt letterlijk al zijn ledematen. Terwijl hij met beide handen de daf (grote lijsttrommel) of de tamboerijn bespeelt, dansen zijn voeten rond over de bekkens die voor hem op de grond liggen. Met glijbewegingen van de vingers langs stokjes die hij met zuignappen aan de trommelvellen heeft vastmaakt, creëert hij een eigentijdse versie van de aloude rommelpot. In de hitte van de strijd zien we hem zelfs op alle vier over de grond kruipen om alle bekkens en bellen gelijktijdig tot klinken te brengen. Als zijn baritonsax niet toereikend is, pakt Doronzo even een dubbelfluit om er snerpende dissonanten uit te blazen, of anders de neyanban, de grote, bourdonloze doedelzak uit het zuiden van Iran.
Brede muzikale blik
Hoewel de inspiratiebronnenvan Ava Trio overduidelijk in het Midden-Oosten liggen, verraden de improvisaties een veel bredere muzikale blik. Vaak hoor je simpelweg eigentijdse impro, maar er komen ook fragmenten voorbij die aan barokmuziek refereren. Het is niet toevallig dat deze luisteraar tijdens het optreden geregeld moet denken aan de muziek van Rabih Abou Khalil, de Libanese componist en bandleider die vooral met muzikanten uit jazz en klassiek samenwerkt. En dat mag in dit geval beslist als compliment worden opgevat!
Klik hier voor het programma van Teatro Munganga.
En hier voor meer informatie over Ava Trio.









