MixedWorldMusic publiceert jaarlijks de MixedWorldMusic jaarlijst, resultaat van de Top 10 lijstjes die de redacteuren van MixedWorldMusic opstelden.
In afzonderlijke artikelen hebben een aantal redacteuren de toelichtingen, terugblikken en vooruitzichten gepubliceerd.
Klik hier voor die jaarlijst
en alle afzonderlijke lijstjes van de redacteuren
inclusief een Spotify-playlist en Youtubes.
In deze aflevering van de serie komt Charlie Crooijmans aan het woord.
De Top 10 van 2019 van Charlie Crooijmans
1. Yandong Grand Singers - Everyone Listen Close / Wanp-Wanp Jangl Kap
2. Ateshkhan Yuseinov - Strange Suite
3. Kronos Quartet | Mahsa & Marjan Vahdat - Placeless
4. Mehmet Polat & Embracing Colours - Quantum Leap
5. Janusz Prusinowski Kompania - Po śladach / In the Footsteps
6. Grupo Bongar + Maga Bo - Macumbadaboa
7. Dona Onete - Rebujo
8. La Musique D’ Issa Sow - Aynaabé
9. Carmen Souza - The Silver Messengers
10. Minyo Crusaders - Echoes of Japan
Dit jaar heeft een aantal sterke hoogtepunten gebracht, maar ook zeer verdrietig nieuws: op 13 november jongstleden is de Indonesische musicus Djaduk Ferianto onverwacht overleden op 55-jarige leeftijd. Ik heb hem 21 jaar geleden leren kennen in Yogyakarta waar ik veldwerkonderzoek voor mijn scriptie deed naar moderne gamelan. Gelukkig zal zijn muziek en visie voortleven in de groep Kua Etnika.
Op News and Noise! heb ik een In Memoriam geschreven. Klik hier.
Een van de hoogtepunten van dit jaar is de openingsvoorstelling van het Holland Festival: The Head & The Load van de Zuid-Afrikaan William Kentridge. Een prachtig gesamtkunstwerk over de deelname van Afrikanen aan de Eerste Wereldoorlog, niet als soldaat maar als helper en sjouwer. Een stuk dat goed past in de trend om pijnlijke kwesties als slavernij en racisme een plek te geven in de huidige maatschappij. Er is nog een lange weg te gaan, maar dit soort culturele expressies is een stap in de goede richting.
Een andere kwestie die me bezighoudt is de man-vrouwverhouding in de programmering op festivals. De Womex heeft dit jaar wat dat betreft een goed voorbeeld gegeven; er was een veel betere balans. De concerten van vrouwengroepen Asmâa Hamzaoui & Bnat Timbouktou uit Marokko en Lemma uit Algerije waren mijn absolute hoogtepunten.
Ook was er meer aandacht voor de inheemse minderheden in Noord- en Zuid-Amerika en Australië. Dat staat in fel contrast met de politiek, die (met name in Brazilië) op oorlogspad lijkt te zijn. Ik zit in mijn hoofd nog steeds op de Womex, want daar heb ik ook een aantal geweldige films gezien, waaronder Taking Iacanga (Thiago Mattar), over de opkomst en ondergang van het festival Águas Claras, het Braziliaanse antwoord op Woodstock, met bijzonder archiefmatriaal van Hermeto Pascoal, Alceu Valença João Gilberto, Gilberto Gil, Luiz Gonzaga, Raul Seixas en anderen.
Een ander hoogtepunt dit jaar was kort geleden in Brussel: het optreden van de 80-jarige Dona Onete in Muziekpublique. Wat een warmte, wat een enthousiasme. Binnenkort verschijnt hier op MixedWorldMusic mijn interview met haar.
Tot slot wil ik de Japanse band Minyo Crusaders noemen. Die deed een optreden op festival Le Guess Who?. ’s Middags in de frisse herfstlucht traden de muzikanten speciaal voor de filmmaker Vincent Moon op aan een van de Utrechtse grachten. Het was leerzaam om Moon aan het werk te zien. Hij beweegt in en rondom de groep, op zo’n manier dat je vergeet dat hij een camera draagt. Ik heb de band trouwens in het Japans geïnterviewd.
Bekijk hier het video-interview.
