Het New Yorkse trio Dawn of Midi beet de spits af tijdens de 32ste Music Meeting in de Apollo-tent. Het trio bestaat uit de klassieke jazzbezetting van piano, bas en drums. Maar de uitwerking is totaal anders...

door Mattie Poels - foto's Ton Maas

Dawn of Midi is een opmerkelijk trio. Drie musici spelen bijna bewegingsloos, kijken elkaar nauwelijks aan en bevinden zich in opperste concentratie. Dat moet ook wel, want hun muziek is een aaneenschakeling van ritmische patronen die als in een vlechtwerk met elkaar verweven zijn: een polyritmische trance-achtbaan die doet denken aan het ingenieuze van minimal music waar melodieën ten opzichte van elkaar verschuiven en veranderen van kleur.

Pianotrio
Pianist Amino Belyamani bespeelt de toetsen alleen met zijn rechterhand, in het midden van het klavier. Zijn linkerhand plaatst hij in de opengeslagen vleugel. Hiermee dempt hij de snaren op verschillende plekken waardoor de boventonen veranderen en de klankleur meeverandert. Elk instrument is bij Dawn of Midi gelijkwaardig. Drummer Qasim Naqvi gebruikt verschillende stokken en slaat vooral op de rand van de trommels, waardoor de ritmiek scherp en fel klinkt, wat weer een mooi contrast oplevert met de lage ritmische lijnen van bassist Aakaash Israni.

Warm bad
Het concept is duidelijk, en voor de tranceliefhebber een warm bad. Een uur lang één groot geïmproviseerd werk. Maar voor wie luistert, en dat deden toch de meesten mensen, was dit toch vooral één groot experiment. Een fraaie expertise van draaiende ritmes en voortstuwende melodische lijntjes die alle kanten op leken te gaan. Soms zeer boeiend, maar ook langdradig met weinig variatie. Hoe mooi zou het bijvoorbeeld zijn geweest als pianist Belyamani af en toe beide handen zou hebben gebruikt om vervolgens terug te keren naar zijn gemuteerde variant. Of een abrupte tempowisseling met de daarbij behorende sensatie.

Midiloos
Toch was het publiek gefascineerd en zelfs verbaasd. De Apollo was half gevuld en vlak voor het podium dansten mensen voorzichtig. Anderen hielden hun ogen gesloten en deinden mee op de voorstuwende ritmiek. De naam Dawn of Midi refereert aan het ontstaan (zonsopkomst) van midi: het aansluiten van instrumenten op computers. En dat is nou juist wat dit innovatieve trio niet deed: de computer gebruiken. Zij speelden zuiver akoestisch versterkte muziek op piano, bas en drums. Heel bijzonder op deze openingsdag van de Music Meeting Moves, een dag vol elektronische muziek waar bij de meeste bands de computer onmisbaar is.

© Mattie Poels.