door Elda Dorren

Hoe zou je je persoonlijke muzikale aanpak omschrijven?
‘Voor mij is muziek een ervaring van communicatie: zo simpel en zo complex. Muziek vereist emotionele nobelheid en eerlijkheid, zowel bij het schrijven als bij het uitvoeren ervan. Mijn werkmethode is een gebrek aan methode. Muziek gebeurt gewoon, ze komt en ze gaat. Vanaf mijn vierde jaar maak ik muziek, en ik heb geleerd om muziek te ‘spelen’, in beide betekenissen van het woord.’

Je gebruikt jazzimprovisaties, elementen van blues en rock ’n’ roll, en soms speel je met een drummer. Vertel ons eens wat meer over die neiging tot fusion.
‘Vandaag de dag voedt de tango zich meer dan ooit met andere muziekstijlen. Tegelijkertijd houd ik ervan om op de bandoneon nieuwe soorten swing toe te passen, zoals die van jazz, rock en flamenco. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld een tournee aan het voorbereiden met Paquito D’Rivera, een van de groten van de latinjazz. Ik ben een fan van percussie en drums, dus af en toe nodig ik een slagwerker uit, juist mensen die niet erg in de tangomuziek zitten. Maar de echte uitdaging zit ’m voor mij in het behouden van de originele bezetting van de tango – met piano, viool, bandoneon en contrabas – en met diezelfde instrumenten een nieuw, fris geluid te creëren.’

Vertel ons eens wat meer over je flamencoproject, waarin je bijvoorbeeld tango en bulerías vermengt.
‘Ik heb veertien jaar in Andalusië gewoond en ik kom nog steeds veel in Zuid-Spanje, als ik muziek ga schrijven of vrienden ga opzoeken. Daar schreef ik ook de muziek voor de plaat Salduba, waarop de flamencopercussionist Chico Fargas meedeed. We speelden bijvoorbeeld pure flamencoritmes, maar dan met de traditionele tangobezetting, plus cajón. Dus het klonk als tango.

‘Het project Tango Jondo, dat verwijst naar de flamencoterm cante jondo, is heel iets anders. Het is een plaat die we onlangs hebben opgenomen in Buenos Aires met Antonio Bartrina, bandleider van Malevaje. Het is een samenspel van een zanger en een bandoneon, maar heeft verder niets met flamencomuziek van doen. Het is de pure (jondo), grenzeloze en diepe manier van zingen en musiceren die we daar zochten.’

De leden van je kwartet komen ook terug in allerlei andere groepen en samenstellingen die je leidt. Kan je ons iets over hen vertellen?
‘Violiste Ana Hernández is een buitengewone persoon en musicus, expressief en gevoelig. Alles is intens bij haar. Ze danst flamenco, maar heeft een klassieke opleiding en de expressie van de tango, die ze overigens ook danst. Zij is de enige niet-Argentijn van het gezelschap. Juan Cruz Peñaloza (piano) is een virtuoos. Hij daagt me uit om op het gebied van jazz te vernieuwen, omdat hij een groot improvisator is. Ook genereert hij unieke muzikale sferen. En dan bassiste Lila Horovitz: voor mij is zij de beste tangobassist van dit moment. Met haar vorm ik ook een duo, waarmee we veel door Andalusië touren. Ze is de enige van de band die niet in Madrid woont, en we zijn momenteel een duoplaat aan het opnemen, waarvoor ik naar Cádiz afreis, haar thuishaven.’

concerten
17 maart: Zuiderpershuis, Antwerpen
18 maart: De Doelen, Rotterdam

19 maart: Tropentheater, Amsterdam (De Accordeonslag)

MySpace-pagina van Cuarteto Ariel Hernández.
MySpace-pagina van Che Camerata.
MySpace-pagina van duo Hernández-Horovitz.