Vanaf zijn tienerjaren stond het leven van Lobi Traoré in het teken van de muziek. Niet zo verwonderlijk als je wieg in Bakaridiana staat, vlakbij de mythische muziekstad Ségou. Je hoeft er alleen maar de rivier de Niger voor over te steken.

door Bram Posthumus

Wat hij dan ook prompt deed: als tiener begon Lobi Traoré aan zijn muziekcarrière, bij de Djata Band, van bandleider Zani Diabaté. Rock (altijd populair in Mali), wassoulou (waar Oumou Sangaré de wereld mee zou veroveren) en bamana – dat waren de ritmes en muziekstijlen die Super Djata in de mix gooide.

Begin jaren negentig vinden we Traoré terug in Bamako. Hij heeft van zijn tijd bij Super Djata vooral de rock en de bamana meegenomen en die werkt hij gestaag uit in een eigen repertoire: ongepolijst, lekker ruig. Het muzikaal verwende publiek van Bamako vindt het geweldig, en Traoré is jaren achtereen, geheel volgens lokaal recept, ieder weekeinde tot diep in de nacht te horen.

Traoré begon ook langzamerhand aan zijn platenrepertoire te bouwen. Bambara Blues kwam uit in 1991, bijvoorbeeld, Duga en Ségou volgden. Ook buiten Mali groeide zijn reputatie, en dus kwamen er optredens: Frankrijk en Nederland maakten kennis met de blues van de Niger. Verbluffend, die rafelige, rond zijn onafscheidelijke elektrische gitaar opgetrokken Mali-bluesrock.

En daarmee maakte hij zich ook geliefd bij andere bluesbeesten. Bonnie Raitt, Damon Albarn (die zijn schatplichtigheid aan de blues nooit onder stoelen of banken steekt) en dan uiteindelijk ook de Nederlandse muziekverkenner Joep Pelt. Hij en Lobi Traré speelden vanaf 2004 samen, in Mali, in Nederland en in de VS. En in 2007 kwam de plaat I Yougoba! uit. Het begin van een mooie lange samenwerking, zo dacht iedereen.

Maar er is anders besloten. Lobi Traoré overleed op 1 juni in Bamako aan een hartstilstand, nog maar 49 jaar oud. ‘Hij zal gemist worden’, staat op de website van Joep Pelt. Geen woord te veel gezegd.