Het elfde seizoen van de concertreeks On The Roof in Amsterdam Noord kan het alleen al qua weer niet beter treffen. Vrijwel elk optreden is zonder luifel onder de blote hemel, terwijl die in de loop van de avond steeds donkerder kleurt. Zangeres Juliana Martina – Curaçaose met Colombiaanse roots – trad er gisteren aan met haar trio in het kader van het traject ‘Young Creator’. Daarbij krijgt aanstormend talent niet alleen een podium (met zeer dankbaar publiek), maar ook een mentoringtraject om beter beslagen ten ijs te komen in de wereld van de muziekbusiness. Veel artistieke ondersteuning heeft Martina als zangeres overigens niet meer nodig. De jazzy omlijsting die haar liedjes (veel eigen werk, maar ook fraaie covers van persoonlijke helden als Victor Jara) krijgen, maakt het muzikaal alleen maar spannender. Gitarist Jean-Jaques Rojer, die ook tekende voor veel van de arrangementen, kent zijn akkoorden maar is toch vooral van de klare lijn. Daarmee biedt hij Martina’s zang fraai melodisch weerwerk, terwijl contrabassist Jonathan Ho Chin Kiat onderin het klankbeeld de sterren van de hemel plukt. Een van de hoogtepunten van het optreden was een zinderende ‘pas-de-deux’ van stem en contrabas. Slagwerker Luis Mora Matus levert het liefst puntig en perfect gedoseerd maatwerk. Spectaculair was de solo die hij tijdens het laatste nummer ten beste gaf, verschuivende ritmes op onnavolgbare wijze door elkaar heen vlechtend. En toch was al dat vuurwerk vooral dienstbaar aan Martina, die niet alleen indruk maakte met haar bevallige en loepzuivere stem, maar die ook heel trefzeker haar publiek wist te raken in het gemoed.
Het was zeker een gedurfde keuze om zangeres Celine Cairo als singer-songwriter met alleen de eigen gitaren als instrumentarium na dit ijzersterke optreden te programmeren. Vanwege haar stijlvastheid is de variatie tussen haar liedjes bovendien niet extreem groot. Dat vereist dus een aandachtig gehoor, precies waar On The Roof in uitblinkt. Voeg daarbij de innemende spontaniteit van Cairo en de zaak zit snor. Hilarisch was het moment waarop ze begon te vertellen over een verzoekje dat ze via social media had gekregen om een heel oud nummer nog eens te zingen en vervolgens ontdekte dat de afzender op rij vier zat. ‘Ik heb vanochtend geoefend om te weten of ik het nog kon, maar het zat nog aardig in mijn spiergeheugen.’ Met een net niet te dik aangezette galm op zang en gitaar zette Cairo in haar eentje (want meestal met band) een lekker stevige sound neer, waarin haar liedjes prima gedijden. Zich bewust van haar beperkingen hield ze het heel wijselijk betrekkelijk kort. Al na amper een half uur kondigde ze haar twee laatste nummers aan, om vervolgens nog even voor een kippenvelmoment te zorgen met The Fire, een aangrijpende song over de noodzaak om toch door te pakken als je een keer helemaal stuk zit.
Klik hier om foto's van het dubbelconcert te bekijken.
