Het stoort me geregeld, maar afgelopen zondag in Krems - tijdens de slotavond van Glatt und Verkehrt - gebeurde het wéér. Een artiest werd met zoveel ronkende hyperbolen aangekondigd, dat er eigenlijk niet tegenop te boksen viel. Niet dat de Kaapverdische Lucibella geen verdienstelijke zangeres zou zijn, maar Cesaria Evora is ze niet. En juist met háár werd ze omstandig vergeleken.

Natuurlijk is het leuk om een nog onbekende artiest met veel bombarie in te leiden, maar de vraag is of je hem of haar er echt een dienst mee bewijst. Vergelijkingen zijn eigenlijk per definitie gevaarlijk - want altijd tot op zekere hoogte misplaatst - en door als vergelijkingsmateriaal een overleden of levende legende te kiezen, leg je de lat voor de artiest die klaar staat om het podium te betreden, vaak onhaalbaar hoog.

Eigenlijk is het ook vreemd om reclame te maken voor een concert waarvoor het publiek al klaar zit. De mensen in de zaal zijn er immers al en hoeven niet meer te worden overgehaald. Dat probleem werd me voor het eerst duidelijk bij een inleidend praatje tijdens het Holland Festival, enkele jaren geleden. In plaats van nuttige achtergrondinformatie te verstrekken die het luisterplezier wellicht had kunnen verhogen, putte de inleider zich uit in allerlei aanprijzingen die in allerlei toonaarden neerkwamen op de aloude oproep 'Gaat dat zien!'

Eigenlijk nogal dwaas dus, maar waarom gebeurt het dan zo vaak? Zou het een natuurlijke behoefte zijn om de artiest die je mag aankondigen, alvast wat spreekwoordelijke veren in de reet te steken? Of is het een kwestie van naäpen en gebeurt het omdat 'iedereen' het doet? Ik weet het niet, maar nu ik me er eenmaal aan heb gestoord, kan ik niet anders dan me het blijven afvragen.