Mama Sissoko – Diamond Fingers9 februari, 2026

One World / Xango

Dit album van de Malinese gitarist een zanger Mama Cissoko is de opvolger van Live (2024). Tijdens zijn lange muzikale carrière speelde hij in de legendarische bands Orchestra A de Bamako, Orchestre National de Bamako en Super Biton de Ségou. In de jaren zeventig werd de Malinese muziekscene sterk beïnvloed door Amerikaanse muziek. Mama Cissoko bevestigde zijn affiniteit met blues en soul, vooral met Otis Redding. Op dit heerlijke album staat zijn virtuoze gitaarspel op de voorgrond. Hij ontwikkelde zijn eigen, bijzondere stijl, afgeleid van de manier waarop de West-Afrikaanse n'goni wordt bespeeld. Zijn gitaarspel is zeer gevarieerd en wordt gekenmerkt door frisse en heldere klankkleuren. Opvallend is de sterk ritmische aanpak. Met zijn krachtige en overtuigende stem vertolkt hij hier songs met teksten die vaak maatschappijkritisch zijn. Mama zingt in het Bambara, een taal die in Mali en Senegal wordt gesproken. De conga’s worden bespeeld door Noumou Keita en de basgitaar door Mohamed Sissoko. De openingstrack Commissariaat is al meteen uiterst swingend. Plotseling wordt er heftig geconverseerd in het Frans. Zo gebruikt Sissoko ironie in teksten die kritisch staan ​​tegenover de absurditeiten waarmee immigranten in de postkoloniale realiteit worden geconfronteerd. Hij vraagt ​​de Franse grenspolitie waarom hij papieren – of zelfs een paspoort van welk land dan ook – nodig zou hebben aangezien hij Afrikaan is. Op die manier verdedigt Sissoko het Afrikanisme. Nkana (broers en zussen verenigen zich) is een meer meditatief lied in Bambara-bluesstijl. Het album bevat ook enkele instrumentale stukken waarin de gitaar uiteraard de hoofdrol speelt. Silami Djama (waar we ook vandaan komen, we hebben allemaal dezelfde afkomst) is een krachtige, traditionele bewerking van oude Mandingue liederen. Batou Mande wordt gekenmerkt door licht gitaarspel. Narena (eerbetoon aan de moeders) heeft een intro dat duidelijk is geïnspireerd door flamenco. Je zou het gerust afro-flamenco kunnen noemen. Hommage Au Britton is ritmisch anders. De afro-cubaanse invloed klinkt door in de ritmiek van het gitaarspel. Diabari dat begint met subtiel gitaarspel, vormt een rustige ritmische afsluiting. Dit is een heerlijk album voor degenen die van West-Afrikaanse muziek houden. Mama Cissoko zou prima op het Afrikafestival Hertme passen. (Rik van Boeckel)

«« terug naar overzicht