Patrick Molard – Ceòl Mòr / Light and Shade22 mei, 2016

Innacor / Xango

Wie ook maar enigszins bekend is met de Bretonse muziek, zal vertrouwd zijn met de naam Molard. Violist Jacky Molard behoort namelijk niet alleen tot de plaatselijke crème de la crème met zijn kwartet en met projecten als N’Diale, maar is ook als producer actief betrokken bij de revival van lokale traditie. Op deze cd van zijn broer, doedelzakspeler Patrick, is niet alleen hijzelf te horen, maar ook kwartetgenoten Yannick Jory op saxofoon en Helène Labarrière op contrabas. De broers Molard nemen het niet al te nauw met de spelregels van de traditionele Bretonse muziek. Het intro van de openingstrack – een elektronisch bewerkte zangpartij – maakt dat meteen klip en klaar duidelijk. En als na ruim een minuut de doedelzak inzet, is dat slechts als opmaat naar het orkestraal gearrangeerde middendeel van de ruim zeven minuten durende bewerking van een oude melodie. Met name de loom getokkelde elektrische gitaar van Eric Daniel speelt hier een verrassende rol.
Slechts zes stukken telt dit album, waarvan er drie flink langer dan tien minuten. Dat vraagt om inventiviteit in de spanningsbogen, maar die taak is bij Jacky als arrangeur in uitstekende handen. De statige ritmes sluiten fraai aan bij het idioom van de cornemuse met zijn onafgebroken bourdon. Repetitieve figuren uit saxofoon en viool roepen soms herinneringen op aan het werk van componist Steve Reich. Voor een groove hoeft slagwerker Simon Goubert niet vaak te zorgen - wel voor fraaie omspelingen van de onstuitbaar voortstuwende polsslag.
In Little Supper, met iets meer dan vier minuten veruit het kortste nummer op de plaat, nemen saxofoon en contrabas het jazzy voortouw, gevolgd door sferische klanken uit gitaar en viool. Typisch een klankdomein waar de doedelzak niets te zoeken heeft. En die houdt dan ook keurig zijn adem in, om in het aanpalende The Blind Piper’s Obstinacy weer lekker loos te gaan, zij het in een vervreemdend decor van angstaanjagende geluidseffecten. Eindelijk eens een doedelzakplaat waarvoor je geen liefhebber van het instrument hoeft te zijn. (Ton Maas)

«« terug naar overzicht