Riccardo Tesi & Paolo Zampini – Camerock16 februari, 2026

Visage / Xango

Regelmatige bezoekers zullen misschien weten dat ik nogal een liefhebber ben van het werk van Riccardo Tesi, de Italiaan die de aloude trekharmonica middels een extra rij knoppen een tweede leven bezorgde. Succesvolle spelers als Didier Laloy, Simone Bottasso en Filippo Gambetta zijn allemaal schatplichtig aan de altijd glimlachende aartsvader, die zeker niet de meest virtuoze speler is, maar wel een begenadigd componist. Wat dat betreft valt er op zijn nieuwste (samenwerkings)project veel te genieten, want Tesi tekende (mede) voor achtvan de tien stukken. Problematischer zijn wat mij betreft de arrangementen, want in plaats van de gebruikelijke trio- of kwartetbezetting horen we hier regematig wel zeven muzikanten tegelijk. Daardoor is het soms dringen geblazen bij de microfoon en loopt het klankbeeld naar mijn smaak te vaak dicht. Living in the Past, de derde track, is in dat opzicht een verademing, want heerlijk transparant, met alle ruimte voor de jubelende trekharmonica. Meen je er iets in te herkennen? Klopt; het betreft hier een compositie van Ian Anderson, fluitist en frontman van de legendarische band Jethro Tull, hier gevat in een soort medley met een gouwe ouwe van Tesi zelf: Presente Remoto. Ook het volgende stuk, Valzer Libero, is rustig en ingetogen, maar biedt meer ruimte aan de dwarsfluit van Zampini, waar ik minder gecharmeerd van ben. Pacifico is dan weer vintage Tesi, met de voor hem zo typerende harmonische kantelingen die veel luistergenot opwekken. Waar Zampini met zijn fluit wel op overtuigende wijze het voortouw neemt, is in Nuovo Cinema Paradiso, een klassieker van Ennio Morricone. Gelukkig eindigt Camerock (wonderlijke titel) bloedmooi met Primo Sole, slepend en heerlijk weemoedig. Een gemengd beeld dus, dit nieuwe album van Tesi, maar voor de liefhebbers toch wel verplichte kost. (Ton Maas)

«« terug naar overzicht