Dat Bassekou uit Bamako (Mali) de ngoni - eigenlijk een onooglijk instrument - heeft gemoderniseerd, was een briljante zet. Met elementen en pedalen hebben de ngoni's (er zijn er vier) ofwel 'oerbanjo's' een rockvaste plek in het nu gekregen.

Het is nog best vroeg in de Apollo, half twee 's middags, maar dat vergeet je als Ngoni Ba begint te spelen. De formule is als gebruikelijk. De groep begint met het stuk waarin de zoon van Bassekou, Moustafa Kouyaté, zijn virtuositeit etaleert in een medley-achtig nummer waarin in het laatste gedeeltje een (voor mij) nieuw geluid te horen was, een meer Arabisch georiënteerd ritme.

Dan komt de grote meester op, onder luid gejuich. Zijn solo's zijn niet alleen technisch hoogstaand en superswingend, maar vertellen, zoals die van een griot betamen, een verhaal. Ook zijn vrouw Amy Sacko is erbij, met haar prachtige stem die harten kan doen breken. Mamadou Kouyaté (broer van Bassekou) was van de partij op zijn basngoni. En natuurlijk Mocta Kouyaté (zoon, of neef) op de kalebas, Abou Sissoko op ngoni en Mahamadoe Tounkara op percussie.

De muziek loopt als een trein en de liedjes zijn goed gearrangeerd. Het effectbejag is volkomen au naturel en ook de synchrone pasjes, die ze schijnbaar achteloos maken, zijn ontzettend aanstekelijk.

In de loop van het concert komt de groep pas echt los en wordt het een stuk intenser. De charme, de ritmes van de kalabas - en de talking drum, de ngoni's, er is geen ontsnappen aan. Wat een fantastisch concert!

Hier kun je een filmpje zien met een impressie van het optreden.

(tekst Charlie Crooijmans, video Mattie Poels)