Daniel Dzidzonu - Walls of Wonder8 februari, 2020

World Groove  / Xango

Zijn we rijp voor een nostalgische terugblik op de wereldmuziek uit de jaren tachtig en negentig? Die vraag drong zich sterk op bij het beluisteren van Walls of Wonder van de Brusselse trompettist en zanger Daniel Dzidzonu, geboren in Togo. Dat begint gelijk bij de eerste tonen van openingsnummer Va Midzo. Een aalgladde productie, alsof alle apparatuur, instrumenten en geesten bewerkt zijn met gulle handen vol vette zalf. Scherpe kantjes zijn zorgvuldig weggevijld en bijgeslepen. Het lijkt nog even op te leven wanneer twee saxofoons en een trombone in die vlakte opduiken. Maar dan neemt Dzidzonu zijn instrument voor een solo en blaast hij alle plezier de kamer uit. Een fijne gitaarsolo aan het slot, waar de dwarsheid van Frank Zappa in doorklinkt, kan het nummer niet meer redden. Voor het titelnummer laat hij een strijkkwartet aanrukken, een echo van soulband Chic. Steeds opnieuw koerst hij met zijn band naar het veilige, tamme midden van die brede rivier van het verleden. Iedereen doet geweldig zijn best. Geen onvertogen woord, op een paar oprispinkjes na. Zelfs een live opname laat vooral zwakke punten zien, en valse toontjes horen. Het wordt nog even leuk in Afro Dream, dat herinneringen oproept aan de Afrikaanse periode van Talking Heads. Maar verder is het erg braaf allemaal. Doet bij mij geen vuur ontbranden. Eerder een muzikaal uiltje, dat nodig geknapt moet worden. (René van Peer)

 




«« terug naar overzicht