Lina & Raul Refree - idem11 januari, 2020

Glitterbeat / Xango

Dat het fado is, wordt duidelijk zodra zangeres Lina de allereerste keer inzet. Die typische snik en de smartelijke uithalen zijn onmiskenbaar, maar daar houdt de gelijkenis ook meteen op. Want het duistere klankdecor waartegen haar stem zich gestoken scherp aftekent, staat mijlenver af van wat we van de fado gewend zijn. Niks Portugese gitaar, maar broeierig gonzende synths, die volgens de bijsluiter ook nog eens overwegend analoog zijn, zoals de onvolprezen Minimoog en de Sequential Circuits Pro None. Vintage spul waar inmiddels diep in de buidel moet worden getast.  Toch snap je meteen waarom iemand dat doet, want om deels mysterieuze redenen klinken die apparaten toch altijd net iets vetter en gruiziger dan hun digitale opvolgers. Ook de inmiddels legendarische Fender Rhodes piano is van de partij, zoals tijdens de tweede track te horen is, net als de Hohner Clavinet, waarvan de stemming volgens velen altijd 'wrong' met die van andere instrumenten.
Anders dan deze opsomming zou kunnen doen vermoeden is het album van zangeres Lina en multi-instrumentalist Raul Refree geen muzikaal rariteitenkabinet. Integendeel: het 'antieke' instrumentarium wordt op uitgekiende wijze ingezet om de fado te ontdoen van sleetse stereotypen. Door de volstrekt onverwachte contrasten tussen zang en begeleiding val je op dit indringende en grensverleggende album van de ene verbazing in de andere. (Ton Maas)










«« terug naar overzicht