Merusa

 

Bijna gelijktijdig presenteert percussionist, drummer en componist Marco Toro twee platen: een met zijn groep Laberinto, waarin heavy metal en latin percussie zich vermengen tot Engelstalige ‘metalatino’, en een met zijn afrolatin Ensamble. Een verrassend veelzijdige en getalenteerde muzikant dus, die ook nog eens in diverse andere groepen een belangrijke rol vervult, zoals in Drums United en de Cubop City Big Band. Toro’s nieuwe latin-cd, Mi Campana, is geen vernieuwende, maar wel een buitengewoon lekkere en interessante plaat geworden, waar zo’n beetje heel salsaspelend Nederland – en een deel van dat van Venezuela – op meedoet. Er staan enkele oersterke composities van de bandleider zelf op, zoals No Me Critiques, El Bocón en Ycugualagua. Naast zijn strakke en inventieve spel – en inmenging van Venezolaanse percussie-instrumenten – is dat misschien de grootste verdienste van de plaat. Er zijn een jazzy chacha, smaakvolle doch romantische blazersarrangementen, ruimte voor bassolo’s en een zowaar organische reggaeton met Cubaanse tres-patronen en trombones. Maar het beste is om simpelweg No Me Critiques op te zetten. De grote Venezolaanse sonero Angel Flores zingt niet meer helemaal zuiver, maar dat mag de pret niet drukken; het nummer is een parel als uit de hoogtijdagen van de salsa. (Elda Dorren)