Gilles Peterson
Roberto Fonseca
Gilles Peterson in Cuba
Havana Cultura: een omvangrijk muzikaal project
De invloedrijke Engelse dj en radiomaker Gilles Peterson toog ruim een jaar geleden naar Cuba om – zoals hij het zelf zegt – "de nieuwste muzikale talenten uit de latin, afrojazz, hiphop, funk, reggaeton en r&b" vast te leggen. Gesponsord – en ongetwijfeld geadviseerd – door het bekendste merk Cubaanse rum, vormde hij een huisband en nam in de vergane glorie van de befaamde Egrem-studio’s een dozijn tracks op. Op de tweede cd van Havana Cultura zette Peterson een reeks nummers van groepen die tijdens zijn verblijf indruk op hem maakten.
door Elda Dorren
De spil van Petersons orkest is de even virtuoze als ambitieuze pianist Roberto Fonseca, die een deel van zijn eigen band meebrengt, namelijk drummer Ramsés Rodríguez en saxofonist Javier Zalba. De Afro-Cubaanse ritmes neemt toppercussionist Yaroldy Abreu voor zijn rekening, en naast bassist Omar González en trompettist Yelfris Valdés (Sierra Maestra) is een grote rol weggelegd voor zangeres Mayra Caridad, de zus van Chucho Valdés, die het afgelopen North Sea Jazz Festival naast haar broer een verpletterende indruk maakte.
Havana Cultura opent met een smakelijke descarga, die meteen de ongedwongen en saamhorige sfeer neerzet waarin de plaat werd opgenomen. Daarna gaat het alle kanten op: van een montuno-reggaeton, met als vocalisten de even geliefde als onverstaanbare rappers van Ogguere, via een fabelachtige Afro-Cubaanse versie van Fela Kuti’s Roforofo Fight tot een instrumentale mambo met de swingende trompet in de hoofdrol en de krachtige nu-soul à la Erykah Badu of Jill Scott van de piepjonge zangeres Danay. De productie, overigens gedeeltelijk voor rekening van pianist Fonseca, is kraakhelder, waardoor bas- en percussiespel voortreffelijk te onderscheiden zijn.
Er zijn ook mindere momenten, zoals de zoutloze zang van Francis del Rio, en af en toe steken de pompende funk- en hiphopvierkwartsmaten van drummer Rodriguez iets te pompend af tegen de veel subtielere Afro-Cubaanse percussie. En of het werkelijk een ‘new Cuba sound’ is, zoals de ondertitel van de plaat luidt, is nog maar de vraag, want alle muzikanten van cd 1 zijn gevestigde namen in Cuba en de meesten ver daarbuiten.
Maar de verdienste is er niet minder om. Cuba heeft als muziekland de laatste tijd zijn leidende pioniersfunctie in Latijns-Amerika moeten afstaan aan landen als Colombia en Venezuela, die een plotselinge combinatie vertonen van opkomend rauw talent, de drang om de rijke folklore te vermengen met hedendaagse stromingen en het vermogen om dit alles te exporteren. Maar met de chemie en dynamiek binnen dit – dat dan weer wel – nieuwe Cubaanse gezelschap, wakkert Peterson wellicht het sluimerende vuur aan.
De in stagnatie verkerende Cubaanse muziekindustrie is voor buitenstaanders lastig te doorgronden. Te wijten aan logistieke en bureaucratische beperkingen is die namelijk versplinterd: zo zijn er de wereldwijd opererende (jazz)muzikanten, maar ook de regionale, vooral bij de Cubaanse jeugd populaire timbagroepen en reggaetonbands; je hebt gecensureerde rap- en rockrebellen, sociaal geëngageerde singer-songwriters, uitmuntende filmmuziekcomponisten en nog meer categorieën die buiten de schijnwerpers vallen. Om maar niet te spreken van de hordes Cubaanse muzikanten overzees.
Peterson beperkte zich in zijn zoektocht tot de meest 'veilige' van deze groepen, ook bij zijn keuzes voor de tweede cd. Uitzonderingen zijn de opstandige rappers Los Aldeanos en een aantal songwriters als Descemer Bueno, Kelvis Ochoa en Telmary, die al lange tijd niet meer in Cuba resideren.
Ook zijn zij geen van allen meer al te ‘new’. Behalve de populaire reggaetongroep Gente de Zona – die een vrij voorspelbare remake presenteert van het bekendste Beny Moré-nummer Que Bueno Baila Usted – zijn de meeste artiesten al minstens een decennium lang oude bekenden.
Waardevol is wel dat de meeste van deze musici, die marginaal bekend waren in het Westen, nu voor het eerst door een westerse platenmaatschappij gedistribueerd worden en door Gilles Petersons reputatie – het Ry Cooder-effect – nu in de rest van de wereld airplay krijgen.
Een dwarsdoorsnede van de gefragmenteerde Cubaanse muziekscene presenteren is uiteraard onmogelijk, maar deze dubbel-cd is een meer dan goed begin. Met een beetje geluk komt er bij Havana Club binnenkort weer een potje geld los, zodat Peterson voor de tweede keer, ditmaal nog iets dieper, in muzikaal Havana kan gaan spitten.
Gilles Peterson presents Havana Cultura - New Cuba Sounds (Brownswood Recordings / Pias)
Het tweetalige (Engels-Spaans) webportal Havana Culura geeft een vrij breed overzicht van Cubaanse creatievelingen, van acteurs tot architecten en van audiovisuele artiesten tot rappers. Met veel muzieksamples, filmpjes, interviews en interactieve features.
www.havana-cultura.com
Datzelfde portal heeft een aparte Gilles Peterson-afdeling, waar dit project uitgebreid naar voren komt.
Wie verder wil lezen: in de wintereditie 2009 van Mixed vind je het artikel Regimekritische Hiphop in Cuba. Dat gaat over geëngageerde hiphop, een zorgenkindje van de Cubaanse overheid. Ongrijpbaar, want met slechts een oude pc en een microfoon worden in de underground van Havana jaarlijks tientallen expliciet kritische platen gemaakt. Elda Dorren reisde af naar de Cubaanse hoofdstad om de situatie te peilen en sprak met de hoofdpersonen uit de scene.
door Elda Dorren
De spil van Petersons orkest is de even virtuoze als ambitieuze pianist Roberto Fonseca, die een deel van zijn eigen band meebrengt, namelijk drummer Ramsés Rodríguez en saxofonist Javier Zalba. De Afro-Cubaanse ritmes neemt toppercussionist Yaroldy Abreu voor zijn rekening, en naast bassist Omar González en trompettist Yelfris Valdés (Sierra Maestra) is een grote rol weggelegd voor zangeres Mayra Caridad, de zus van Chucho Valdés, die het afgelopen North Sea Jazz Festival naast haar broer een verpletterende indruk maakte.
Havana Cultura opent met een smakelijke descarga, die meteen de ongedwongen en saamhorige sfeer neerzet waarin de plaat werd opgenomen. Daarna gaat het alle kanten op: van een montuno-reggaeton, met als vocalisten de even geliefde als onverstaanbare rappers van Ogguere, via een fabelachtige Afro-Cubaanse versie van Fela Kuti’s Roforofo Fight tot een instrumentale mambo met de swingende trompet in de hoofdrol en de krachtige nu-soul à la Erykah Badu of Jill Scott van de piepjonge zangeres Danay. De productie, overigens gedeeltelijk voor rekening van pianist Fonseca, is kraakhelder, waardoor bas- en percussiespel voortreffelijk te onderscheiden zijn.
Er zijn ook mindere momenten, zoals de zoutloze zang van Francis del Rio, en af en toe steken de pompende funk- en hiphopvierkwartsmaten van drummer Rodriguez iets te pompend af tegen de veel subtielere Afro-Cubaanse percussie. En of het werkelijk een ‘new Cuba sound’ is, zoals de ondertitel van de plaat luidt, is nog maar de vraag, want alle muzikanten van cd 1 zijn gevestigde namen in Cuba en de meesten ver daarbuiten.
Maar de verdienste is er niet minder om. Cuba heeft als muziekland de laatste tijd zijn leidende pioniersfunctie in Latijns-Amerika moeten afstaan aan landen als Colombia en Venezuela, die een plotselinge combinatie vertonen van opkomend rauw talent, de drang om de rijke folklore te vermengen met hedendaagse stromingen en het vermogen om dit alles te exporteren. Maar met de chemie en dynamiek binnen dit – dat dan weer wel – nieuwe Cubaanse gezelschap, wakkert Peterson wellicht het sluimerende vuur aan.
De in stagnatie verkerende Cubaanse muziekindustrie is voor buitenstaanders lastig te doorgronden. Te wijten aan logistieke en bureaucratische beperkingen is die namelijk versplinterd: zo zijn er de wereldwijd opererende (jazz)muzikanten, maar ook de regionale, vooral bij de Cubaanse jeugd populaire timbagroepen en reggaetonbands; je hebt gecensureerde rap- en rockrebellen, sociaal geëngageerde singer-songwriters, uitmuntende filmmuziekcomponisten en nog meer categorieën die buiten de schijnwerpers vallen. Om maar niet te spreken van de hordes Cubaanse muzikanten overzees.
Peterson beperkte zich in zijn zoektocht tot de meest 'veilige' van deze groepen, ook bij zijn keuzes voor de tweede cd. Uitzonderingen zijn de opstandige rappers Los Aldeanos en een aantal songwriters als Descemer Bueno, Kelvis Ochoa en Telmary, die al lange tijd niet meer in Cuba resideren.
Ook zijn zij geen van allen meer al te ‘new’. Behalve de populaire reggaetongroep Gente de Zona – die een vrij voorspelbare remake presenteert van het bekendste Beny Moré-nummer Que Bueno Baila Usted – zijn de meeste artiesten al minstens een decennium lang oude bekenden.
Waardevol is wel dat de meeste van deze musici, die marginaal bekend waren in het Westen, nu voor het eerst door een westerse platenmaatschappij gedistribueerd worden en door Gilles Petersons reputatie – het Ry Cooder-effect – nu in de rest van de wereld airplay krijgen.
Een dwarsdoorsnede van de gefragmenteerde Cubaanse muziekscene presenteren is uiteraard onmogelijk, maar deze dubbel-cd is een meer dan goed begin. Met een beetje geluk komt er bij Havana Club binnenkort weer een potje geld los, zodat Peterson voor de tweede keer, ditmaal nog iets dieper, in muzikaal Havana kan gaan spitten.
Gilles Peterson presents Havana Cultura - New Cuba Sounds (Brownswood Recordings / Pias)
Het tweetalige (Engels-Spaans) webportal Havana Culura geeft een vrij breed overzicht van Cubaanse creatievelingen, van acteurs tot architecten en van audiovisuele artiesten tot rappers. Met veel muzieksamples, filmpjes, interviews en interactieve features.
www.havana-cultura.com
Datzelfde portal heeft een aparte Gilles Peterson-afdeling, waar dit project uitgebreid naar voren komt.
Direct naar het filmpje waarin Gilles Peterson over dit project vertelt?
Klik hier.
Klik hier.
Wie verder wil lezen: in de wintereditie 2009 van Mixed vind je het artikel Regimekritische Hiphop in Cuba. Dat gaat over geëngageerde hiphop, een zorgenkindje van de Cubaanse overheid. Ongrijpbaar, want met slechts een oude pc en een microfoon worden in de underground van Havana jaarlijks tientallen expliciet kritische platen gemaakt. Elda Dorren reisde af naar de Cubaanse hoofdstad om de situatie te peilen en sprak met de hoofdpersonen uit de scene.
Keiharde salsa uit New York, mét een boodschap
Self-made men van La Excelencia populairder dan ooit
De jonge, energieke band La Excelencia, momenteel een van de meest gewilde salsa-acts, brak in 2006 door met het album ‘Salsa con Conciencia’. In de 'salsa dura' van de groep klinken de rauwe klanken van de Big Apple door naast de Afrikaanse salsaroots en de Fania-sound uit de jaren zeventig. Live laten de twaalf bandleden de salsavonken van het podium vliegen. Maar ook de boodschap is belangrijk.
Ojos de Brujo recht uit het hart
De warme, ongedwongen sfeer van Aocaná
Op 6 en 7 augustus doen ze respectievelijk Klinkers en Esperanzah aan. Met het album Aocaná keerde het Catalaanse mestizocollectief Ojos de Brujo terug naar hun basis van rumbafunk, en naar de onderbuik. ‘De toon van de cd is hoopvol, geruststellend, alsof we tegen een baby praten.’ MixedWorldMusic deed een uitgebreid interview met de groep, vlak voor het uitkomen van het album, voorjaar vorig jaar.
Roberto Fonseca en de spirituele connectie
Spectaculaire Afro-Cubaanse jazz van een muzikale duizendpoot
Ritmisch, veelzijdig en sterk, met een spirituele component en veel gevoel voor show, zo zou je het spel van de Cubaanse pianist Roberto Fonseca kunnen omschrijven. MixedWorldMusic.com spak met de veelzijdige muzikant in de Mixed Media Lounge tijdens Music Meeting. Fonseca komt eind oktober 2010 naar Nederland voor drie concerten.
Turkse roots en moderne sounds van Mercan Dede
'Het verhaal van gisteren hoort in het verleden, vandaag moet je een nieuw verhaal vertellen'
Mercan Dede is al bijna vijftien jaar een prominent Turks exportproduct en wordt door liefhebbers van zowel traditionele als elektronische muziek gekoesterd. Met als basis de soefi-principes van evenwicht en liefde ontstond zijn betoverende combinatie van Turkse roots en moderne sounds. Vrijdag 25 juni presenteert hij een uniek, multidisciplinair concert in Brussel. MixedWorldMusic sprak hem op Music Meeting, na een intieme akoestische set met zijn ensemble in de Mixed Media Lounge.
Staff Benda Bilili: van Roots tot Lowlands
Congolese band van ‘motorcycle bad boys’
De Afrikaanse sensatie van 2009 was Staff Benda Bilili´, de band uit Congo met het straffe verhaal. Ze wonnen na hun debuut-cd direct de Womex Award, de documentairefilm over hun muzikale leven in Kinshasa leverde een staande ovatie op tijdens de openingsavond van het filmfestival in Cannes. Deze zomer zijn ze zeven keer te zien in de Benelux: Roots Open Air, Regentessen Den Haag, Festival Mundial Couleur Café, Lowlands, Dranouter, Esperanzah!, en Zomerparkfeest Venlo. Daarna gaan ze Japan veroveren. Ben Ackermans van Mixed ging vorig jaar voorproeven in Frankrijk.
Choc Quib Town brengt Colombiaans goud
'Chocó is het Afrika binnen Colombia'
De spraakmakende Colombiaanse groep Choc Quib Town laat de zwarte folklore van de Pacifische kust op organische wijze versmelten met hiphop, funk en Caribische klanken. MixedWorldMusic.com voelde hen aan de tand over hun Europese debuutplaat Oro.
Cyro Baptista’s muziek waaiert uit naar alle werelddelen
Banquet of the Spirits tournee in mei 2010
De percussionist die Paul Simon op zijn Rhythm of the Saints-tournee begeleidde en al 28 jaar bij John Zorn speelt, doet met zijn eigen worldfusionformatie Banquet of the Spirits begin mei Amsterdam en Brussel aan. Cyro Baptista’s muziek heeft haar wortels in Brazilië, maar waaiert uit naar alle werelddelen.
De zwarte folk van de Carolina Chocolate Drops
Gitarist Dom Flemons over Genuine Negro Jig
De Carolina Chocolate Drops zijn een kleine sensatie - niet zozeer vanwege het feit dat ze de ‘old time string band music’ uit het Zuiden van de VS nieuw leven inblazen, maar vooral omdat ze jong en zwart zijn. Natuurlijk groeiden ze op met r&b, rock en soul, maar hun passie ligt bij de traditionele muziek van hun geboortestreek Piedmont in North Carolina. MixedWorldMusic sprak met gitarist en percussionist Dom Flemons.
De liefdescoupletten van Miguel Poveda
Nieuwe cd Coplas del Querer
Miguel Poveda kan niet meer stuk in Spanje. Was hij al een (flamenco)ster sinds hij enkele jaren geleden de Nationale Muziekprijs kreeg, sinds de zanger zijn “Coplas del Querer” (Liefdescoupletten) opnam met zijn vaste gitarist Chicuelo, is hij tot alle rangen en standen van pers en publiek doorgedrongen.
Angelique Kidjo komt naar Bozar in Brussel
‘Optreden is mijn leven’
In januari kwam de nieuwe cd Oyo van de Afrikaanse superster Angelique Kidjo uit, met een keur aan gastartiesten, waaronder John Legend, Roy Hargrove en Dianne Reeves. MixedWorldMusic voelde haar aan de tand over haar nieuwe plaat. ‘Mensen willen schoonheid en geluk ervaren.'
